Έχουμε τα πινέλα και τα χρώματα...ας ζωγραφίσουμε το αύριο! Της Κατερίνα Στυλιανού, ΜΑΣ 3ο

Έχουμε τα πινέλα και τα χρώματα…ας ζωγραφίσουμε το αύριο!

 

Ανελεύθερη και καθόλου πνευματική χαρακτηρίζεται η εποχή μας, μια εποχή έρημη, πενιχρή σε αξίες και ιδανικά, γεμάτη σύγχυση, ψυχική αναστάτωση και υλιστικές εξάρσεις, όπου η μηχανή αποθεώνεται σε αντίθεση με τον άνθρωπο που υποδουλώνεται. Ο ατομικισμός και το προσωπικό συμφέρον στραγγίζουν το βλέμμα, αδειάζουν τη ψυχή, αφαιρούν κάθε ποίηση και ομορφιά από τη ζωή, την απογυμνώνουν. Στα ερεβώδη μονοπάτια της σύγχρονης αυτής εποχής, λοιπόν, ο άνθρωπος – έρμαιο των πόθων και των παθών του – περιστοιχίζεται από σωρεία ανόμοιων μεταξύ τους χαρακτηριστικών, τα οποία απαρτίζουν το προφίλ των κοινωνιών του 21ου αιώνα.

Η χρονιά που μας πέρασε, δημιούργησε σε όλους μας την ανάγκη να αναλογιστούμε τα όρια της ανθρωπιάς, του ρατσισμού, της ξενοφοβίας. Μας έκανε να αισθανθούμε την ανάγκη για αλληλεγγύη και συμπόνια για ανθρώπινα θύματα που είτε ξεβράστηκαν στις ακτές μας είτε για τα θύματα της τρομοκρατικής επίθεσης στο Παρίσι. Μια Ευρώπη σε κόκκινο συναγερμό για ένα επόμενο χτύπημα. Όλοι γνωρίζουμε ότι στη θέση αυτών των ανθρώπων, θα μπορούσε να βρίσκεται κάποιος από εμάς.

Η διαφορετική γλώσσα, τα διακριτά σύνορα, το ιδιάζον κοινωνικοπολιτικό παρελθόν της κάθε χώρας, η οικονομική κατάσταση και οι ιμπεριαλιστικές τάσεις των υπερδυνάμεων δεν αποτελούν εμπόδιο για την ανάπτυξη ενός παγκόσμιου κλίματος ανθρώπινης αλληλεγγύης. Ας μην ξεχνάμε ότι πέρα από κάθε εθνικότητα, είμαστε όλοι ίδιοι, αίμα και σάρκα, τρωτοί σε κάθε σφαίρα, ευάλωτοι σε κάθε πλήγμα.

Πόσο όμορφο θα ήταν να μιλούσαμε όλοι την ίδια γλώσσα, να μην υπήρχαν φράγματα στην επικοινωνία και να μην καθόριζαν τη θέση τους τα οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα της κάθε χώρας. Πόσο εύκολα θα μπορούσαμε να αντιληφθούμε τα προβλήματα των άλλων, να απλώσουμε το χέρι μας για να δώσουμε βοήθεια, να ανταλλάξουμε απόψεις χωρίς το φόβο του ξένου, να νιώσουμε τη δύναμη του συνόλου.

Μπορεί πάντα να υπάρχει η ρετσινιά των ρατσιστικών εκφράσεων που χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον για κάποιες εθνικότητες, αλλά όταν η επαφή μ’ αυτούς τους ανθρώπους είναι ουσιαστική, τους σεβόμαστε κι αναγνωρίζουμε το ζήλο και την προσπάθειά τους για μια νέα αρχή. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να επανεκκινήσει τη ζωή του, όταν δεν είναι ευτυχισμένος στον κόσμο που ζει. Αλήθεια, πόσοι θα παραμέναμε σε μια χώρα βλέποντας ότι τα σώματά μας λιώνουν απ’ την πείνα, πόσοι θα διακινδυνεύαμε τη ζωή μας και της οικογένειάς μας για ένα καλύτερο αύριο;

Η ανάγκη της εθνικής κυριαρχίας των εθνών επί των εδαφικών τους ορίων δημιούργησε την ύπαρξη συνόρων. Νοητά, αλλά παράλληλα κι αιχμηρά, σπέρνουν τη διχόνοια, δημιουργούν φθόνο, ανταγωνισμό και τονίζουν την ατομικότητα του κάθε κρατιδίου. Είμαστε όλοι πολίτες αυτού του κόσμου, έχουμε όλοι δικαίωμα στη ζωή, στην ειρήνη, στη συντροφικότητα, στην αγάπη, στην αλληλεγγύη, στην ισότητα και στην ισονομία. Γνωρίζουμε πως η εξουσία ισοπεδώνει την ηθική και την ανθρωπιά, αλλά εμείς πρέπει να είμαστε ενωμένοι. Να αποδοκιμάζουμε το θάνατο, τα παιχνίδια εξουσίας σε βάρος αθώων, να σκεφτόμαστε το μέλλον μας. Ο πόνος της μάνας που πνίγεται το παιδί της είναι ο ίδιος για όλες τις μητέρες του κόσμου, το αίμα των αδικοχαμένων στο πάτωμα δημιουργεί μεγάλες ή μικρές κηλίδες που έχουν όλες το ίδιο χρώμα και τα δάκρυα όλων των ανθρώπων που υποφέρουν έχουν το όνομα του Θεού, όποιο όνομα κι αν έχει αυτός.

Δεν είμαστε άνθρωποι ενός κατώτερου Θεού. Είμαστε νότες ενός μουσικού κομματιού, οι οποίες σε διαφορετικές συνθέσεις δημιουργούν άπειρες συμφωνίες. Υπάρχει μια ατομικότητα, αλλά καμία δεν μπορεί να δώσει νόημα χωρίς τις άλλες. Είμαστε πολίτες ενός κόσμου, του δικού μας κόσμου. Υπάρχουν σύνορα και εμπόδια που ρεαλιστικά πρέπει να αποδεχτούμε. Υπάρχουν όμως και ιδεώδη στα οποία πρέπει να πιστέψουμε, για ένα καλύτερο αύριο. Όχι μόνο για ‘μας, για όλους! Γιατί η μεγαλύτερη αρετή είναι η αλληλεγγύη. Στο χέρι μας, λοιπόν, να προσφέρουμε στους εαυτούς μας αυτά που πραγματικά μας αξίζουν. Έχουμε τα πινέλα, έχουμε και τα χρώματα, ας προσπαθήσουμε να ζωγραφίσουμε ένα παραδεισένιο αύριο.

 

Kατερίνα Στυλιανού, δευτεροετής Φοιτήτρια Μαθηματικών και Στατιστικής